வியாழன், 26 டிசம்பர், 2013

அம்பேத்கரை ஆதரிப்பது ஒவ்வொரு சுயம‏ரியாதைக்காரரின் கடமை - பெரியார்

எந்த விஷயத்துக்கும் கொள்கைகளுடன் அனுபவ ஞானமும் இருந்தால்தான் அதை மனிதத்தன்மை என்று சொல்லலாமே ஒழிய, மற்றபடி அனுபவ சாத்தியத்துக்கு இணங்காத கொள்கைகள் எதுவானாலும் அதைப் புஸ்தகப் பூச்சி என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்; அல்லது வெறும் அபிப்பிராயத்துக்கு மாத்திரம் பெறுமானவர்களே ஒழிய, காரியத்திற்குப் பெறுமானவர்கள் அல்ல என்று சொல்ல வேண்டும்.

வெளிப்படையாய் நாம் பேசுவதானால், அம்பேத்கரும், அவரைப் பின்பற்றுவோரும் நாஸ்திகர்களாவதற்கும், மதமில்லாதவர்கள் ஆவதற்கும் இஷ்டமில்லாமல், அவர்கள் மீது இருக்கும் தீண்டாமை மாத்திரம் ஒழிய வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டு, அதற்காக முகமதியராகி விடலாம் என்று அவர்கள் கருதினால், அதில் நமக்கு இருக்கும் ஆட்சேபனை என்ன என்று கேட்கின்றோம்.

முகமதிய மதத்தில் பல கெடுதிகள் இருக்கலாம்; கோஷம் இருக்கலாம்; கடவுள் இருக்கலாம்; மூடநம்பிக்கை இருக்கலாம்; மதச் சின்னம், மதச் சடங்கு இருக்கலாம்; சமதர்மமில்லாமலும் இருக்கலாம். இதெல்லாம் யாருக்குக் கூடாது? சுயமரியாதைக்காரருக்கு கூடாததாய் இருக்கலாம். மற்றும் பெண்ணுரிமை மாத்திரம் பேணுவோருக்கு முகமதிய மதம் வேண்டாததாய் இருக்கலாம்; மூடநம்பிக்கை அனுஷ்டிக்காதவர்களுக்கும் முகமதிய மதம் வேண்டாததாய் இருக்கலாம்; மதவேஷமும் பயனற்ற சடங்கும் வேண்டாதவருக்கு முகமதிய மதம் வேண்டாததாய் இருக்கலாம்; நாஸ்திகர்களுக்கும், பகுத்தறிவுவாதிகளுக்கும் முகமதிய மதம் வேண்டாததாய் இருக்கலாம்; சமதர்மவாதிகளுக்கும், பொதுவுடைமைக்காரர்களுக்கும் முகமதிய மதம் வேண்டாததாய் இருக்கலாம்.

ஆனால், தீயர்கள், பறையர்கள், புலையர்கள், நாயாடிகள் என்று அழைக்கப்படுகின்ற ஒதுக்கப்பட்டிருக்கின்ற, தாழ்த்தப்பட்டு கொடுமைப்படுத்தப்பட்டு, நாயிலும், மலத்திலும், புழுத்த விஷக்கிருமிகளிலும் கேவலமாக மதிக்கப்பட்டு வருகிற மக்களிடம் தங்கள் மீது இருக்கும் தீண்டாமை மாத்திரம் ஒழிந்தால் போதும் என்று கருதிக்கொண்டிருக்கும் மக்களிடம் நமக்கு வேலை உண்டா இல்லையா என்று கேட்கின்றோம்.

ஏனெனில், அவன் கிறிஸ்தவனாகி, கிறிஸ்தவப் பறையன், கிறிஸ்தவச் சக்கிலி, கிறிஸ்தவ பிள்ளை, கிறிஸ்தவ நாய்க்கன் என்று தீண்டாதவனாகவே இருப்பதைவிட, பறத்துலுக்கன் என்றோ, சக்கிலிய முகமதியன் என்றோ, தீய முஸ்லிம் என்றோ அழைக்க இடமில்லாமலும் அழைக்கப்படாமலும் இருக்கும்படியான நிலையிலும் மற்றசமூகக்காரர்களோ மதக்காரர்களோ அவ்வளவு சுலபமாக இழிவுபடுத்தவோ, கொடுமையாய் நடத்தவோ முடியாத சுயமரியாதை அனுபவமும் உள்ள நிலையிலும் இருக்கும் ஒரு மதத்திற்கு, "எப்படியாவது தீண்டாமையை ஒழித்துக் கொள்ள வேண்டும்'' என்கின்றவன் போனால், இதில் சுயமரியாதைக்காரனுக்கு என்ன நஷ்டம் என்று கேட்கின்றோம். அன்றியும், "சரி, எப்படியாவது சீக்கிரத்தில் தீண்டாமையை ஒழித்துக் கொள்'' என்று சொல்வதிலும் என்ன தப்பு என்றும் கேட்கின்றோம்.

நமக்குக் கடிதம் எழுதின நண்பர், "இந்து மதத்தில் தீண்டாமை இருக்கிறது; இஸ்லாம் மதத்தில் பார்க்காமை இருக்கிறது; பெண்களுக்கு உறை போட்டு மூடிவைத்து இருக்கிறார்கள்'' என்று எழுதி இருக்கிறார். அது (உறை போட்டு வைத்திருப்பது) உண்மை என்றும், தவறானது என்றுமே வைத்துக் கொள்ளுவோம். இது, பெண்ணுரிமை பேணுவோர்கள் கவனிக்க வேண்டிய காரியமே ஒழிய, தீண்டாமை விலக்கு மாத்திரம் வேண்டும் என்று கருதுகின்றவர்கள் யோசிக்க வேண்டிய காரியம் அல்ல என்பது நமது அபிப்பிராயம்.

இந்து மதம் சீர்திருத்தம் அடைந்து வருகிறது என்றும், தீண்டாமை ஒழிக்கப்பட்டு வருகிறது என்றும், சில மூடர்களும், சூழ்ச்சிக்காரர்களும் சொல்லுகிறார்கள். அதை நாம் ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டோம். இந்து மதம் சீர்திருத்தமடைந்து வரவில்லை; இந்து மதம் ஒழிந்து வருகின்றது என்றுதான் சொல்லுவோம். இந்து மதத்தில் சீர்திருத்தத்திற்கு இடமில்லை; அதைச் சீர்திருத்தம் செய்ய யாருக்கும் அதிகாரமும் இல்லை. இந்து மத ஆதாரங்கள் என்பவை அம்மத வேதம், சாஸ்திரம், புராணம் என்று சொல்லப்படுபவைகளைப் பொறுத்ததே ஒழிய, சாமிகள் என்றும், மகாத்மாக்கள் என்றும், தங்களுக்குத் தாங்களே பட்டம் சூட்டிக் கொள்ளும் சில விளம்பரப் பிரியர்களைப் பொறுத்தது அல்ல.

இப்படிப்பட்ட கூட்டங்களுக்கு அனுகூலம் செய்ய, சில தீவிர சுயமரியாதைக்காரர்கள் என்று தங்களைச் சொல்லிக் கொள்ளுகின்றவர்கள், அம்பேத்கர் வேறு மதத்துக்குப் போவதை அனுமதிக்கக் கூடாது என்றால் அது நியாயமாகுமா? அல்லது ஒன்றும் பேசாமல் சும்மா இரு என்பதுதான் நியாயமாகுமா? ஆதலால், அம்பேத்கருடைய முடிவை நாம் மனமார ஆதரிப்பதுடன், அம்முடிவுப்படி சரியான செயலுக்கு நம்மாலான உதவியளிக்க வேண்டியதும் ஒவ்வொரு சுயமரியாதைக்காரருடையவும் கடமையாகும் என்பது நமது அபிப்பிராயம்.
(17.11.1935 "குடி அரசு' இதழில் எழுதிய தலையங்கம்)

நன்றி : கீற்று

செவ்வாய், 24 டிசம்பர், 2013

பெரியாரின் நினைவு நாளில்....24/12/2013



பார்ப்பனரல்லாத கட்சி புதியதாக ஒன்றும் செய்துவிடவில்லை. மனு ஸ்மிருதியை தலைகீழாக மாற்றினர். அதை தங்களுக்குச் சாதகமாக ஆக்கிக் கொண்டனர். மனு சூத்திரர்களுக்கு எந்த இடத்தை கொடுத்தாரோ அந்த இடத்தை பார்ப்பனர்களுக்கு கொடுத்தார்கள்.

ஒருவன் பார்ப்பனன் என்பதற்காக மனு அவனுக்கு சலுகைகள் அளிக்கவில்லையா? 
சூத்திரர்கள் உரிமைகள் பெற தகுதி பெற்றிருந்தும் மனு அந்த உரிமைகளை மறுக்கவில்லையா? இப்பொழுது சூத்திரர்கள் என்பதற்காகவே சில சலுகைகள் அளித்தால் அதைப் பற்றி குறை கூற முடியுமா? அது அபத்தமாக தோன்றலாம்.

ஆனால், இந்த விதிக்கு முன்னுதாரணங்கள் இலலாமலில்லை. மனு ஸ்மிருதி தான் அந்த எடுத்துக்காட்டு. 

பார்ப்பனர்கள் அல்லாத கட்சியின் மீது யார் கல்லெறிய முடியும். பார்ப்பனர்கள் பாவம் செய்யாமிலிருந்தால் அவர்களால் முடியும். ஆனால், மனு ஸ்மிருதியை உயர்த்தி பிடிக்கும், வணங்கிப் போற்றும் அவர்கள் பாவிகள் இல்லையென்று சொல்ல முடியுமா? - அண்ணல் அம்பேத்கர் தொகுதி 25, (மனுவும் சூத்திரர்களும், பக்கம் 83)

அண்ணல் அம்பேத்கர் கூறியது போல பார்ப்பனரல்லாத இயக்கம் எதை சாதித்தது என்றால், பார்ப்பனிய இந்து மத வெறிகள் சூத்திரர்களுக்கு மறுத்திருந்த உரிமைகளுக்கு பெற்றுத் தரபோராடி பார்ப்பனரல்லாத சூத்திர மக்களை அதிகாரப் படுத்தியது.

ஆனால், அப்படி அதிகாரத்திற்கு வந்தவர்கள் பெரியாரை மறந்ததோடு மட்டுமில்லாமல், பெரியாரை படமாக்கி மூலையில் போட்டு விட்டு, அந்த அதிகாரத்தை தலித் மக்களுக்கு எதிராக தங்கள் ஆதிக்கத்தை நிலைநிறுத்தவே இதுகாறும் பயன்படுத்தி வந்திருக்கின்றனர். 

இந்த நவீன சூத்திர பார்ப்பனர்கள் பெரியாருக்கு துரோகம் செய்வதோடு மட்டுமில்லாமல்...பெரியாரை எதிர்த்து வலதுசாரிகளோடு கூட்டு வைத்துக் கொண்டு, தங்களுடைய தலித் விரோத நிலைப்பாட்டால், பெரியாரை தலித் மக்களிடமிருந்து அந்நியப்படுத்தியிருக்கின்றார்கள். 

பெரியார் கிராம பொருளாதாரம் என்பதை மிகக்கடுமையாக எதிர்த்திருக்கிறார். ஊர் - சேரி கட்டமைப்பு தகர்க்கப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தியிருக்கிறார். ஆனால், அவரது காலத்திலும், அதற்கு பின்னும் இன்றுவரை நடைமுறைப்படுத்த முடியவில்லை.

ஊர்- சேரி கட்டமைப்பை கட்டிக்காக்கும் பொருளாதாரம்சார் சிக்கல்களை ஆய்ந்து, அந்த கட்டமைப்பை தகர்க்கும் வேலைதிட்டத்தோடு அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்வதையே...பெரியார் ஓருவேளை தொடர்ந்து வாழ்ந்திருந்தால் செய்திருப்பார்.

அப்படியல்லாமல் தற்போதைய நிலையே தொடருமானால், பெரியாருக்கு தொடர்ந்து இழுக்கை தேடிக் கொடுப்பதோடு, இந்துத்வ கும்பல் உழைக்கும் மக்களை பிளவுப்படுத்தி தங்கள் நலன்களுக்கான வெற்றிகளை ஈட்டுவதற்கான சூழலே உருவாகும்.

புதன், 6 மார்ச், 2013

நான் ஏன் பேசக்கூடாது - 1


தடிகளை கைகளில் ஏந்தி பத்துப் பன்னிரெண்டு பார்சிகள் வரிசையாக என் முன் அச்சுறுத்தும் முறையில் நின்று கொண்டிருந்ததும், கருணையை வேண்டியும் அஞ்சிய பார்வையுடன் அவர்கள் முன் நான் நின்றிந்ததுமான காட்சி 18 நீண்ட ஆண்டுகள் கழிந்த பின்னும் என் மனத்திரையிலிருந்து மறையவே இல்லை. இன்று கூட அந்த நிகழ்ச்சியை  என்னால் நினைவுப்படுத்திப் பார்க்க முடிகிறது. அதே நேரத்தில் அதை நினைவுப்படுத்தி பார்த்த எந்த ஒரு நேரத்திலும் என் கண்கள் கலங்காமல் இருந்ததில்லை. (விசாவுக்காக காத்திருக்கிறேன் நூலில் அண்ணல் அம்பேத்கர்)

மேலே இருக்கிற வரிகளுக்கு சொந்தக்காரர் அம்பேத்கர் மட்டுமல்ல, தீண்டாமை கொடுமையை பல நூற்றாண்டுகளாக அனுபவித்து வரும் தலித் மக்களின் உள்ளத்தில் ஆழ்ந்து உரைந்து கிடக்கும் வலி அது. உலகத்தின் மிக உயரிய பட்டங்களை பெற்ற மாமேதைக்கே கண்ணீர் முட்டுகிறதென்றால், என்னை போன்ற சாதாரணர்களுக்கு கண்ணீர் ஒன்றும் எட்டாத தூரமல்ல. எங்கள் வலி  எமக்கு கண்ணீரை தரும், நாங்கள் புலம்புவோம், அரற்றுவோம்.

சாதி நீண்டகால பழக்கம், அதை உடனடியாக துறக்க முடியாது என்கிறார்கள். இதையேதான் காந்தி சொன்னார். காத்திருக்கச் சொன்னார். சாதிய விதிகளை மீறுவது குறித்தும் அவருக்கொன்று அபாரமான தலித் ஆதரவு மனநிலை இருந்ததில்லை. இருந்ததெல்லாம் அப்பட்டமான வர்ணாசிரம ஆதரவு மனநிலையே..சாதியை மீறி இயங்குவது குற்றமே  என்ற மனநிலையில்தான் அவர் கீழ்க்கண்ட சொற்களை உதிர்த்திருக்க வேண்டும். இல்லை, காந்தி சொன்ன காலக்கட்டத்தை பாருங்கள்  என்று ஓடோடி வந்து வக்காலத்து வாங்கக் கூடும், அவருடைய இறுதி நாட்களில் அவர் செய்த துரோகம் ’வக்காலத்துகளுக்கு’ பதில் சொல்லும்.

”நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரு மரத் தச்சரின் மகன் தான் ஒரு வக்கீலாக வேண்டும் என்று ஒரு போதும் விரும்பியதில்லை.ஆனால் இன்று ஒரு தச்சரின் மகன் வக்கீலாக வேண்டும் என்று விரும்புகிறார். ஏனெனில், பணம் திருடுவதற்கு, அந்தத் தொழில்தான் மிக்க எளிதான வழி என்பதை அவர் அறிந்து கொண்டிருக்கின்றார். (மகாத்மா காந்தி நூல்கள் தொகுப்பு -7, பக்கம்89,90,91)

ஒடுக்குதலின் வலி கொஞ்சமும் புரியாமல், ஒரு தீர்வை முன்வைக்கும் காந்தியின் அயோக்கியத்தனத்தின் முன் அண்ணல் அம்பேத்கரின் வலிமிகுந்த அனுபவம் எப்படி வெளிப்படுகின்றது பாருங்கள்.  தீர்வை  எவன் முன்வைக்க முடியுமென்று தெரியும்.

“ஒரு தோட்டிப் பெண் ஒரு குழந்தையை ஈணும்போது எங்கு தோட்டி வேலை காலியாக இருக்கிறது என்றுதான் அவருடைய கண்கள் தேடுகின்றன. இத்தகைய விசித்திரமான, வேதனையான, வாதனையான அமைப்புமுறை நிலவுவதற்கு இந்து மதத்தின் வருண-அமைப்பு முறையே காரணம். இதிலிருந்து எந்த முன்னேற்றத்தை நாம் காண முடியும். " – அம்பேத்கர் (தொகுதி 37, பக்கம் 691)

பெண்கள் பிரசவிக்கும் பொழுது ஆணா, பெண்ணா என்ற தயக்கம் இருக்கும் கட்டமைப்பு இது. மேற்சொன்ன வகையிலான வலி உலகம் முழுக்க இருக்கின்ற வேறெந்த பெண்ணுக்கும் வந்துவிடாது.

என் தாய் கேட்டார் “ ஏண்டா, நீ ஒத்தை ஆளா சாதிய ஒழிச்சிடுவியா?”
”ஏன் முடியாதா?” என்றேன்..
“எத்தனையோ தலைவருங்க வந்துட்டு போய்ட்டாய்ங்க, கொஞ்சம்..கொஞ்சமா மாறிடும்.” என்றார் அவர்.
”மாறிடுச்சின்னா, ஒரு ஊர்த்தெரு பொண்ணை அவங்க வீட்ல போய் பொண்ணு கேட்டு கட்டி வச்சிடு. அப்புறம் நான் இதை பேசலை…என்னை ஒரு கும்பல் மனுசனாவே மதிக்கலைங்கிற வலிதாம்மா இது, நீ என்ன மனுசனாத்தானே பெத்தே…ஏன் இன்னும் இந்த சமூகம்  என்னை மனுசனா பார்க்க மறுக்குது.”  என்றேன்..

இந்த உரையாடல் கண்டிப்பாக ஒரு சேரி வீட்டில்தான் நடக்கும். சாதி மறுப்பு எங்களது அவசியம் எங்களுக்கு எவரும் கற்றுத் தர வேண்டியதில்லை. பிறருக்கு அது…?

காந்தி காத்திருக்கச் சொன்னாரென்று சொன்னேனல்லவா? இன்றும் கூட காத்திருக்கச் சொல்கிறார்கள், அதைச் சொல்லும் போது அவர்கள் உண்மையாகவே வலிகளை உணர்ந்து சொல்வது போல தோன்றும்,

”ஆமா காயப்பட்டுட்டே, அதுக்கு இப்ப இன்னாங்குறே, உடனே எல்லாம் மாறிடுமா? அவங்களும் பழகிட்டாங்க இல்ல, அவங்களை கொல்லச் சொல்றியா? கத்திக்கு, கத்தி தீர்வாகுமா? கொஞ்சம் காத்திரு, புரட்சி வரும், தமிழ்த்தேசியம் வரும்….”

இப்படியாக பல வியாக்யானங்கள் நீளும்.   இறுதி நாட்களில் புலிகளிடம் கப்பல் வரும்  என்று கூறி  ஏமாற்று வித்தை காண்பித்தது போல…

நாங்கள் யாரையும் கொல்லச் சொல்லவில்லை,  எங்கள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துபவர்களை வேண்டுமானால் கத்தி கொல்லலாம், நடைபிணங்களாய் வாழ பணிக்கப்பட்டிருக்கும் எம்மை கொல்லை சொற்களே போதும், இதுகாறும் கொன்றிருக்கிறது, இன்னும் உங்கள் சொற்களுக்கு வலிமை இருக்கிறது, கூர்மை மழுங்கிவிட வில்லை.

”ஏண்டா பறப்பயலே, பறப்பய மாதிரி திரியாதே, சக்கிலியன் மாதிரி ட்ரெஸ் போட்டிருக்கே,”

இவை சொற்கள் மட்டுமல்ல….வலிகளை தூவும் விதைகள், சில நேரங்களில் வன்மத்தை கூட தூவிடும். தூவிய கைகளையும், தூவப்பட்ட விதைகளையும் விட்டு, விட்டு துளித்த தளிரை மட்டும் குற்றம் சொல்லி கடந்து போவது , இந்த சமூகத்திற்கு  எளிதுதான்.

காத்திருக்கச் சொன்ன காந்தியை ”எத்தனை காலத்துக்குடா காத்திருப்பது, என்னையாடா காத்திருக்கச் சொல்றே?” என்று சினம் கொண்டு காந்தியை நாங்கள் கொல்லவில்லை. எங்களுக்கு துரோகம் செய்த காந்தியின் உயிரை காக்க, இந்த கேடுகெட்ட தேசம் கொண்டாடிய காந்தியின் உயிரை காக்க, இரட்டை வாக்குரிமையை விட்டுக் கொடுத்து, காத்திருக்க ஒத்துக் கொண்டோம். ஆனால், காந்தி இரண்டகம் செய்தார். அப்பொழுதும், நாங்கள் அவரை கொல்லவில்லை. காத்திருந்தோம்.  எவன் கொன்றான்  என்று ஊருக்கே தெரியும். (கோட்சே  என்னும் பார்ப்பான் கையில் ’இஸ்மாயில்’ பெயரை பச்சை குத்திக் கொண்டே காந்தியை கொலை செய்தான்.)

கோபத்தை இத்தனை காலமும் சொற்களில்தான் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறோம். ஒருவேளை நடைமுறையில் தவறிழைக்கிறோமோ என்ற அச்சம் அவ்வப்போது வந்துதான் போகிறது. அந்த முரண்பாடுகள் சில நேரங்களில் வேறு பாதையை சிந்திக்கும் திசையையும் காண்பிக்கிறது. எங்கள் ரத்தத்தால் சிவந்த மண் மீண்டும் சிவந்தால் என்ன  என்று கூட மனம் கேட்கிறது. ஆனால், கண்டிப்பாக தற்காலிக விடுதலைக்கு இனியும் தயாராக இல்லை  என்ற காரணத்தினாலேயே உங்கள் கைகோர்க்க காத்து நிற்கிறோம். எங்கள் கைகளை தள்ளிவிடும் வசதி உங்கள் கைகளுக்கு இருந்தாலும், உங்களை கைகளை பற்றிக் கொள்ளத்தான் துடிக்கிறோம். எங்கள் சிந்தையை சிவக்க வைக்க முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

அண்ணல்  எங்களுக்கு கீழ்க்கண்டதைத்தான் போதித்தார். அத்தனை கொடுமைகளை இழைத்த கூட்டத்தை முதன்மை குற்றவாளியாக்காமல், அவர்களையும் அரவணைத்து பொது எதிரியை வீழ்த்தச் சொல்லியிருக்கிறார். இந்து  ஏகாதிபத்தியத்தை வீழ்த்தச் சொல்லியிருக்கிறார்.

 “நீங்கள் வீழ்த்த வேண்டிய எதிரி – சாதியைக் கடைப்பிடிக்கும் மக்கள் அல்ல; சாதிகளின் மதமான இந்து மதத்தை மக்களுக்குக் கற்றுத் தந்திருக்கிற சாஸ்திரங்களே உங்கள் பயங்கர எதிரி.” – அண்ணல் அம்பேத்கர்

இந்த அணுகுமுறையைத்தான் நாங்களும் விரும்புகிறோம். ஆனால், சக மனிதர்களையே   எதிரியாக கருதி, முன்னேற்றத்திற்கு தீ வைக்கும் கும்பல், எம் மக்கள் தீப்பெட்டி வாங்கவோ, பெட்ரோல் வாங்கவோ வக்கற்று இல்லை  என்பதை மறக்கிறார்கள்.

எமது மக்களின் பண்பும் இன்னும் சொல்லப் போனால், பொது புத்தியில் படிந்திருக்கும் சொல்லின் எல்லைக்குள் நின்று சொல்ல வேண்டுமானால் “சாதி புத்தி”யில் நாங்கள் யாரையும் பழிவாங்கியே ஆகவேண்டும்  என்ற நிலைத்த நிலைப்பாடில் நின்று கொன்று குவிக்க வில்லை. ஆனால், வன்மம் இருக்கிறது. அண்ணல் அம்பேத்கர் குறிப்பிடும் அந்த 18 ஆண்டுகாலம் போல நீண்ட காலமாக நாங்கள் பட்ட ரணத்தின் சுவடுகள் இருக்கிறது. அதை நாங்கள் உணர்ந்தே இருக்கிறோம். அதேவேளையில், எங்கள் வலிகளும் அத்தனை எளிதாக கடந்து போகக் கூடியது அல்ல.

ஆனால், இதை சொற்களில் வெளிப்படுத்தினாலோ,  எதிர்த்தியங்கினாலோ எங்களுக்கு பெயர் முரடர்கள், திருடர்கள்….நாங்கள் பழிவாங்க கிளம்பியிருக்கிறோம். சமூகத்தின் ஒற்றுமையை சீர்குலைக்க கிளம்பியிருக்கிறோம். வன்மத்தோடு திரிகிறோம்.  என்றே எம்மை வரையறுக்கிறார்கள்.

முரடர்களாக இருக்கிறார்கள், பண்படாது இருக்கிறார்கள் ஆகவே இந்து மதத்திற்கு தகுதியானவர்களாக மாற்றத்தான் அண்ணல் அம்பேத்கர் பௌத்தம் தழுவினார்  என்று ”தமிழ் இந்து தளம்” கக்கும் வன்மத்திற்கு நிகரான வன்மமன்றி வேறென்ன?

”கலந்து வாழ விருப்பமில்லை என்பதற்காக, அவர்கள் தண்டிக்கப்படவில்லை. இந்துக்களுடன் ஒன்றாக சேர்ந்து இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புவதால்தான் அவர்கள் தண்டிக்கப்படுகிறார்கள்.” – (அண்ணல் அம்பேத்கர், ஆங்கில தொகுப்பு 5)

  உங்கள் கைகளுக்காக காத்திருக்கிறோம்.

செவ்வாய், 26 பிப்ரவரி, 2013

மார்க்ஸ் - ஜென்னி




உன்னுடைய நிரந்தர இருப்புக்காக எனது இதயம் எப்படி ஏங்குகிறது தெரியுமா?ஆசையாலும், மகிழ்ச்சியாலும் எவ்வளவு துடிக்கிறது தெரியுமா? நீ எங்கே செல்கிறாயோ அங்கெல்லாம் எவ்வளவு ஆவலாக பின் தொடர்ந்து செல்கிறது தெரியுமா? நான் உன்னோடு வருவேன் முன்னேறிச் செல். பின்னாலேயே நான் வருவேன் உனது பாதைகளில் உள்ள தடைகளை எல்லாம் அகற்றி, அதை சுகமானதாக்க முடிந்தால் இன்னும் மகிழ்வேன் - ஜென்னி 

அனைவருக்கும் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதாகத் தெரிகிறது. இதைப் பற்றி என்ன நினைப்பது? எதிலும் ஒரு தீவிரம் என்பதை நல்லபடியாக எடுத்துக் கொள்வதா? அல்லது நமது லட்சியத்தை அடைய இன்னும் வெகுதூரம் நாம் பயணிக்க வேண்டியிருக்கிறது என்பதா?”- ஜென்னி, மக்கள் மத்தியில் நிலவும் மூடநம்பிக்கைகள் தொடர்பாக…. 

"வாழ்வதற்கும் எழுதுவதற்கும் எழுத்தாளன் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்பது உண்மையே. ஆனால், சம்பாதிப்பதற்காகவே அவன் வாழவோ, எழுதவோ கூடாது. எழுத்தாளனுக்கு அவனது எழுத்து கருவி அல்ல. அது தன்னளவிலேயே முடிந்த ஒரு இலக்கு. தேவைப்பட்டால் எழுத்து ஜீவித்திருக்க தனது ஜீவிதத்தையும் அவன் தியாகம் செய்வான்." – மார்க்ஸ்

"மரம் பற்றி சட்டம் இயற்றும் போது இவர்கள் மரத்தைப் பற்றி மட்டுமே யோசிக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு பொருளியல் பிரச்சினையையும் அரசியல் ரீதியாக தீர்க்க மாட்டேன் என்கிறார்கள். பிரச்சினையை அதன் ஒட்டுமொத்தமான சிவில் சமுதாய நோக்கு மற்றும் ஒழுக்கவியலில் இருந்து தீர்க்க மாட்டேன் என்கிறார்கள்." – மார்க்ஸ்

இந்த வாழ்க்கை எனக்கு மிகவும் நிறைவைத் தந்திருக்கிறது கார்ல். சக மனிதனின் உயர்வுக்குப் பாடுபடுபவனே சிறந்த மனிதன். அதுபோன்ற வேலையில் கிடைக்கும் சந்தோஷமும் நிம்மதியும் வேறு எதிலும் கிடைக்காது என்று நீதானே சொல்லியிருக்கிறாய். நாம் இருவரும் அந்த வாழ்க்கையைத்தானே விரும்பி வாழ்ந்திருக்கிறோம். – ஜென்னி

குஷ்பூவின் பெண்ணியம்??????

குமுதத்தின் கயமைத்தனம்தான் குஷ்பூவின் மீதான அவதூறு, அது கண்டிக்கத்தக்கதே. 

அதேவேளையில், ஏற்கனவே ஆணாதிக்க மனநிலையில் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கும் இந்திய ஆண் மனதை மேலும், மேலும் பெண்களை ஒரு பாண்டமாக உருவகம் செய்யும் மனநிலைக்கு தள்ளும் திரைப்படங்கள்தான் இங்கே உருவாகின்றன.

அப்படியான பல திரைப்படங்களில் குஷ்பூவுக்கும் பங்குண்டு. இதே குஷ்பூவுக்கு தன் மீதான அவதூறு குறித்துதான் கோபம் வருகிறதேயொழிய பெண்கள்மீது இந்தியாவெங்கும் ஒடுக்குமுறையை கண்டு கோபம் வரவில்லை..வந்தால் நலமே...

தன்னுடைய கணவரை வைத்து அரைகுறை ஆடையுடன் பெண்களை நடிக்க வைத்து வெளிக் கொண்டு வருகிற திரைப்படம் குறித்து அவருக்கு எந்த குற்றவுணர்வும் கிடையாது.

பத்திரிக்கைகள் நடிகைகளை அரைகுறை ஆடையோடு வெளியிடும் படங்கள் குறித்தும் அவருக்கு விமர்சனம் இல்லை. இவருடைய படங்கள் அப்படி வந்ததும் தொடர்பாகவும் இவர் கவலைப்பட்டிருப்பாரா? அல்லது தன் படம் பத்திரிக்கைகளில் வருவது குறித்து மகிழ்ச்சியடைந்திருப்பாரா?

(குஷ்பூ சுயவிருப்பத்தின் பெயரில்தான் அப்படி நடித்தாரென்று கூறுவதாக நினைத்துக் கொள்ளக்கூடாது. )

கூடங்குளத்தில் நடந்த அரச வன்முறை, அதனூடாக பெண்கள் மீது நிகழ்ந்த வன்முறை குறித்தெல்லாம் குஷ்பூவுக்கு கோபம் வரவில்லை.

இந்தியாவெங்கும் வன்புணர்வுக்குள்ளாகும் பெண்கள் குறித்து இவருக்கு தகவல் கூட தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை, அதை தெரிந்து கொள்ளும் ஆர்வமும் அவருக்கு இருப்பதாய் ஊகம் செய்ய இயலவில்லை. (அப்படி ஆர்வம் வந்தால் நன்றுதான்).

குஷ்பூ ஒட்டுமொத்த பெண்களின் பிரதிநிதி கிடையாது என்பதை இந்நேரத்தில் நினைவில் நிறுத்துவோம்..

குறிப்பு: தோழர்கள் என் கருத்தில் ஏதேனும் பிழையிருப்பின் திருத்தவும்.

குமுதத்தின் கயமைத்தனம்- பெரியார், மணியம்மை மீதான அவதூறு


“மணியம்மை ஏதோ சின்னப்பெண் அல்ல. 31 வயது ஆகிறது. திருமணத்தை வெறுத்து இயக்கத் தொண்டில் ஈடுபட்டு வருகிற பெண். அதற்கு 14 வயதில் திருமணம் நடந்திருந்தால், இப்போது பேரக்குழந்தைகள்கூட இருந்திருக்கலாம். மணியம்மை திருமணம் செய்து கொள்ள இஷ்டப்படாததை அவர் தந்தையாரே ஏற்றுக்கொண்டு, திருமணம் செய்யாமல் வைத்திருந்தார். 




ஆகவே, இந்தத் திருமணம், பொருத்தமற்றதோ, அல்லது மணியம்மையை ஏமாற்றும் திருமணமோ அல்ல. மணியம்மை உள்பட யாருக்கும் எந்தவிதமான நிர்ப்பந்தமோ, கஷ்டமோ, துன்பமோ கொடுக்கப்பட்ட திருமணமும் அல்ல. இயக்கத்துக்காக, முன்பெல்லாம் அலைந்ததுபோல் இப்போது என்னால் அலைய உடல் நலம் இடம் கொடுக்கவில்லை. ”

“என்னைப்போல பொறுப்பு எடுத்துக்கொள்ள தக்க ஆள் யார் இருக்கிறார்கள்? எனக்கு நம்பிக்கை உள்ளவர் கிடைக்கவில்லை. ஆதலால் எனக்கு ஒரு வாரிசு ஏற்படுத்தி விட்டுப் போகவேண்டும். இந்தத் திருமணம், சட்டப்படிக்கான பெயரே தவிர, காரியப்படி, எனக்கு வாரிசுதான்.”

பெரியார் ஏன் மணியம்மையை திருமணம் முடித்தார்? அவர் விருப்பத்தின் பெயரில் முடித்தார், தேவை கருதி முடித்தார். அந்த தேவை என்ன என்பதை மேற்கண்ட பெரியாரின் வரிகளே கூறும். அது வெறும் பாலியல் தேவை என்பதாக புரிந்து கொள்பவன், அன்பு என்பது என்னவென்று அறியாத முட்டாளத்தான் இருக்க முடியும். 

மூத்திர சட்டியை தூக்கி சுமந்து கொண்டு இந்த சமூகத்தின் நன்மை கருதி உழைத்த தந்தை பெரியாரை இன்னும் கூடுதல் அக்கறையோடு கவனித்துக் கொண்ட மணியம்மையை பெரியார் தம் வாரிசாக அறிவித்துக் கொள்ள அன்று இருந்த ஒரே வாய்ப்பாக கையெழுத்திட்டு திருமணம் என்னும் ஏற்பாட்டை செய்து கொண்டார். 
மேலும், இந்த விசயத்தில் சந்தேக அரிப்பெடுத்து திரிபவர்கள் தயவு கூர்ந்து பெரியார் – மணியம்மை திருமணம் தொடர்பாக வந்துள்ள நூலை வாங்கி படியுங்கள்.


இன்று குமுதம் இதழ் வழக்கமான தனது ஊடக தருமத்தை அதாவது சமூகத்தில் நிலவும் ஊடக தருமத்தை நிலைநாட்டும் பொருட்டு ஒரு அட்டைப்படத்தை வெளியிட்டிருக்கிறது.
குஷ்பூவையும் மணியம்மையையும் ஒப்பிட்டு ஒரு அட்டைப்படம். இந்த வக்கிரபுத்தியின் ஊடாக இரண்டு விசயத்தை சாதித்திருக்கிறது ஒன்று மணியம்மையை இழிவுப்படுத்தியிருப்பது, இன்னொன்று குஷ்பூவை இழிவுப்படுத்தியிருப்பது.

மணியம்மை தன்னுடைய இள வயது முதலே இயக்கத்திற்காக தன்னை ஒப்புக் கொடுத்தவர், தன்னுடைய அடிப்படை சுக துக்கங்களை இழந்து வாழ்ந்தவர். குஷ்பூவை பொறுத்தவரை சமூக வாழ்க்கைக்காக தன்னை அர்பணித்துக் கொண்டவரல்ல. இந்த ஒப்பீட்டை செய்யும் அயோக்கியதனமான எண்ணம் ஒருவேளை இந்துமத கடவுள் படங்கள் பொறித்த சேலை அணிந்தாரென்ற காரணத்திற்காகவும் இருக்கலாம்.

ஆனால், குஷ்பூவிற்கு இப்பொழுதுதான் சமூக அக்கறை வந்தது போன்ற தோற்றத்தை உருவாக்குகிறார். குஷ்பூவின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை எப்படியிருப்பினும் அது குறித்து நமக்கு கவலையில்லை. அது தேவையுமில்லாத ஒன்று. அவர் நமக்கு அறியப்பட்டது எல்லாம் ஒரு நடிகை என்ற முறையிலும், சமீப காலங்களில் திமுகவின் பேச்சாளர் என்ற முறையிலும்தான். அந்த எல்லையை தாண்டிய விமர்சனம் என்பது அயோக்கியத்தனமானது.

குஷ்பூ இன்று ட்வீட்டரில், இந்தியாவில் பெண்களுக்கு ஒரு மதிப்பான இடத்தை உருவாக்கி கொடுக்கும் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருப்பதாக கூறியிருக்கிறார், இத்தனை ஆண்டுகால கலை உலக வாழ்க்கையில் அப்படியான பாத்திரங்கள் எதையும் திரை உலகம் அவருக்கு வழங்கியதுமில்லை, அவரும் பெண்ணின் மதிப்பை உறுதிப்படுத்தும் கதாபாத்திரத்தைதான் ஏற்று நடிப்பேன் என்று கட்டாயமாக தன் கலை வாழ்க்கையில் ஈடுபடவில்லை. 

இத்தனை ஆண்டுகாலமாக இல்லாமல் இன்றென்ன அக்கறை? என்ற தொனியில் இந்த கேள்வியை கேட்கவில்லை, இத்தனை ஆண்டுகால செயல்பாடுகளை சுயவிமர்சனம் செய்து கொண்டு, தன்னையும் சுயவிமர்சனம் செய்து கொண்டாலொழிய அவரின் “ இந்தியாவில் பெண்களுக்கான சரியான இடமென்பதை உறுதிப்படுத்தும் போராட்டம்.” நியாயமானதாக இருக்காது. அதோடு, இன்றும், திரை உலகம் பெண்களை சித்தரிக்கும் பாங்கு குறித்தும் அவருக்கு ஏதும் கண்டனங்கள் இருப்பதாகவும் தெரியவில்லை.

இவையெல்லாம் ஒருபுறமிருக்க, கருணாநிதியோடு குஷ்பூவை ஜோடி சேர்க்கும் குமுதம் பத்திரிக்கைக்கு எதற்கு இந்த ……வேலை? குஷ்பூவை விமர்சிக்கும் அறிவுநாணயமுள்ள பிரச்சினை ஏதுமில்லையா? இதுதானா பிரச்சினை, பாலியல் ரீதியாக பெண்ணை தரம்தாழ்த்தி அவதூறு செய்வதுதான் தொடர்ச்சியாக இந்த சமூகம் கையாண்டு வரும் ஆயுதம். குஷ்பூவே கூறுவது போல அவர் ஒரு தாய், மனைவி.

அவரது சுற்றத்திற்கும், அவருக்கும் ஏற்படுத்தப்படும் மன உளைச்சல் குறித்து இந்த கழிசடை ஊடகத்திற்குத்தான் அக்கறையில்லையென்றால், இந்த பிரச்சினையில் குளிர்காய, இதோ வாய்ப்பென்று ஜல்லியடிக்க கிளம்பியிருப்பவர்கள், என்ன மசிரு விடுதலையை சாத்தியப்படுத்த போகிறார்களோ தெரியவில்லை.

காரல் மார்க்ஸின் ஒழுக்கத்தை ஆய்வு செய்வோருக்காக…..


லென்ஹென் டெமூத் என்ற பெண்ணோடு மார்க்ஸ் தொடர்ந்து அவதூறு செய்யப்படுகிறார்...பொதுவுடமை குறித்து பேசும்பொழுது, மார்க்ஸ் மட்டும் யோக்கியரா என்று கேட்கிறார்கள்.....
மார்க்ஸ் குறித்தோ லென்ஹென் டெமூத் குறித்தோ ஜென்னியைவிட வேறு எவரின் சான்றிதழ் தேவை..
1861 மார்ச் 11 அன்று லூயிசா வெய்டெமையாருக்கு ஜென்னி எழுதிய கடிதம் இது, இதை வாசித்தால் டெமுத் மீது ஜென்னிக்கு இருந்த அன்பும், நம்பிக்கையும் தெளிவாக புலப்படும்.

குடும்ப பணிகளைப் பொறுத்தவரையில் லென்ஹென்(டெமுத்) உறுதியாகவும், மனப்பூர்வமாகவும் என்றும் போலவே பணியாற்றி வருகிறாள். அவளைப் பற்றி உங்கள் கணவரிடம் கேளுங்கள். எனக்கு அவள் எத்தகைய பொக்கிஷமாக இருக்கிறாள் என்பது பற்றி அவர் கூறுவார். பதினாறு ஆண்டுகளாக வாழ்விலும், தாழ்விலும் அவள் எங்களுடன் இருந்து வருகிறாள்.”
இவரோடுதான் மார்க்ஸை இணைத்து பேசுகிறார்கள். அதற்கு சுட்டிக்காட்டப்படும் மேற்கோள்களில் ஒன்று மார்க்ஸின் கடிதம், மற்றொன்று ஜென்னியின் கடிதம்.

மார்க்ஸின் அந்த கடிதம் மார்ச் மாதம் 31ம் தேதியன்று எங்கெல்சுக்கு எழுதப்பட்டது. அதில் ‘ஒரு மர்மம்என்று அவர் குறிப்பிடுகிறார். அது குறித்து விரிவாக எழுதுவதாக கூறியிருந்தாலும், பின்னர் அது குறித்து எழுதவில்லை. ஏப்ரல் 20 முதல் 26 வரை தனது அருமை நண்பருடன் அவர் இருந்தார்.

ஜென்னியின் கடிதமாக மேற்கோள் காட்டப்படும் கடிதம் கீழ்க்கண்டவாறு பேசுகிறது
1851 கோடைக்கால துவக்கத்தில் ஒரு நிகழ்ச்சி நடந்தது. எங்களது தொல்லைகளும், பிறருடைய தொல்லைகளும் அதிகரிக்க இது காரணமாக இருந்த போதிலும் இதை பற்றி இங்கு விபரமாக எடுத்துக் கூறவிரும்பவில்லை.”

1851 இல் எழுதப்பட்ட ஜென்னியின் கடிதம் டெமுத் மீதான கோபம் அல்லது மார்க்ஸ் மீதான சந்தேகத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தால், 1861 இல் எழுதப்பட்ட கடிதம் டெமுத் மீது அத்தனை அன்பை வெளிப்படுத்தியிருக்குமா?

1851 இல் வீட்டில் ”ஒரு நிகழ்ச்சிஎன்று ஜென்னி குறிப்பிடுகிறார், அதே ஆண்டு மார்ச் மாதம் மார்க்ஸ் ஒரு கடிதத்தில் “மர்மம்என்று குறிப்பிடுகிறார்.

ஆனால், 1848 இல் மார்க்ஸ் ஜென்னி குறித்து சொன்னவைதான் கீழ்க்கண்டவை
ஜென்னி செய்த ஒரே குற்றம் பிரஷ்யாவின் ஒரு பிரபு குடும்பத்தில் பிறந்திருந்தும், தனது கணவனுடைய ஜனநாயக சிந்தனைகளை பகிர்ந்து கொண்டிருந்ததுதான்.”

ஜென்னியின் பிரியத்துக்குரியவராகவே இறுதிவரை லெமூட் இருந்திருக்கிறார்...சுதந்திர காதல் போன்ற விவாதங்கள் போன்றவை ஜென்னிக்கு அதிர்ச்சி தரும் கருத்துக்களாகவே இருந்திருக்கின்றன..அப்படியிருக்க, லெமூட்டின் மீது சந்தேகம் இருந்திருந்தால் கடைசிவரை லெமூட்டின் மீது அன்பு கொண்டிருக்க வாய்ப்பிருக்கிறதா?

அதேவேளையில், ஜென்னி சிந்திக்க தெரியாத பெண்ணும் அல்ல...

மார்க்ஸின் எழுத்துகளை பிரதி எடுப்பதில் ஜென்னியும், லெமூட்டும் இணைந்தே பணி புரிந்திருக்கின்றனர்..

மார்க்ஸின் எழுத்துக்களில் ஏங்கல்ஸ் போலவே ஜென்னிக்கும், லெமூட்டுக்கும் பகுதி அளவில் பங்கு இருக்கவே செய்திருக்கிறது. அவர்களின் பங்கை அங்கீகரிக்காமல் நினைவு கூராமல் கடந்து போகும் போக்கு இருக்குமாயின், அவர்களின் பங்கையும் இணைத்து போற்ற வேண்டியது நமது கடமை அவ்வளவே...

லெமூட்டை தன் குடும்பத்தில் ஒருவராகவே பார்த்திருக்கிறார் ஜென்னி..ஜென்னியின் கோரிக்கையின் பெயரில் அவரின் குடும்ப கல்லறையில்தான் லெமூட்டின் உடல் புதைக்கப்பட்டிருக்கிறது..

மார்க்ஸின் மரணத்திற்கு பிறகு தனது மரணம் ஏங்கல்ஸின் பணிகளில் பங்கெடுத்திருக்கிறார் லெமூட்..ஒருவகையில் மார்க்ஸ், ஏங்கல்ஸின் பணிகளில் லெமூட்டின் பங்கும் இருந்திருக்கிறது.. ஏங்கல்ஸோடு லெமூட்டை இணைத்து பேசியவர்களும் இருந்திருக்கிறார்கள்...
தன்னுடைய குழந்தையின் தந்தை யாரென்று அறிவிக்க வேண்டியது லெமூட்தானேயன்றி...கட்டாயம் அறிவித்தேயாக வேண்டும் என்று கோருவது..ஆதிக்கமல்லாமல் வேறென்ன?
லெமூட்டின் குழந்தைக்கு யார் தந்தை என்ற ஆராய்ச்சியும்...தேவையற்ற ஒன்றென்றே தோன்றுகிறது...

அறிவிப்பதும், அறிவிக்காமல் இருப்பதும்...அது அந்த பெண்ணின் உரிமை,
=======================================
மார்க்ஸ் புனிதமானவர் என்ற பிம்பத்தை கட்டமைப்பதோ அல்லது காதலுக்கு புனிதம் கற்பிப்பதற்காகவோ இதை எழுதவில்லை. ஏற்கனவே அறிவிலேயே பிறந்து, அறிவிலேயே குளித்து, அறிவிலேயே உண்டு, உறங்கும் அறிவுஜீவிகள் இது குறித்து பேசியிருப்பார்கள். எழுதியிருப்பார்கள். அறிவார்ந்தோர் நமக்கு கொஞ்சம் அறிவு பிச்சையிட்டு, நான் தவறு செய்திருப்பின், தேவையற்று தொகுத்திருப்பின் எனக்கு கற்று கொடுங்கள் கற்றுக் கொள்கிறேன்..

இதை மார்க்ஸ் - அருணன் அவரது நூலை வாசித்தபடியே, இணையத்திலும் சில தரவுகளை சரிபார்த்து எழுதினேன்...மேலும் தரவுகளை படித்து முடிந்தால் Update செய்து கொள்கிறேன்...கற்றுக் கொள்கிறேன் நன்றி....

தொடர்புடைய இணைப்புகள்:
http://de.wikipedia.org/wiki/Helene_Demuth



ஹெலன் டெமூத்:மேலும் ஆதாரங்கள்



போர்களை ஒழிக்கும் வழி





ஒரு நாட்டின் முதலாளித்துவ வர்க்கத்தை மட்டுமல்ல உலகம் முழுவதும் உள்ள முதலாளித்துவ வர்க்கத்தை வீழ்த்தி, இறுதியாக முறியடித்து உடமை நீக்கம் செய்தபிறகு மட்டுமே போர்கள் சாத்தியமற்றதாகும். – லெனின்

சுயநல சக்திகள் மீது போதுமான அளவிற்கு பலவந்தம் செலுத்தப்பட்டாலொழிய அவர்களிடமுள்ளதை அவர்களாகவே விருப்பப்பட்டுக் கைவிட்டதாக இதுவரை யாரும் அறிந்ததில்லை. - அண்ணல் அம்பேத்கர்



மூலதனத்தின் ஆட்சி அதிகாரத்தை வீழ்த்தாமல் அரசு அதிகாரத்தை இன்னொரு வர்க்கமான பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கு மாற்றி அளிக்காமல்  ஏகாதிபத்திய போரிலிருந்து வெளியேறுவதும், ஜனநாயகமான பலாத்காரமில்லாத சமாதானத்தை அடைவதும் சாத்தியம் இல்லை. - லெனின்




புரட்சிகர பாட்டாளி வர்க்கத்தின் பிரதிநிதி என்ற முறையில் எனது கடமை ஓர் உலகக் கொலைக் காண்டத்தின் பயங்கரத்திலிருந்து மீளுவதற்கு ஒரே வழியான உலகப் பாட்டாளி வர்க்க புரட்சிக்கு தயார் செய்வதேயாகும். - லெனின்







இரண்டு சாத்தியப்பாடுகள் மட்டுமே இருக்கிறது. ஒன்று புரட்சி யுத்தத்தை தடுக்கும்; அல்லது யுத்தம் புரட்சியை முன்னுந்தித் தள்ளும் – மாவோ

புதன், 6 பிப்ரவரி, 2013

Haasan Lied. Vishwaroopam Will Not Make Indian Muslims Proud - Feroze Mithiborwala


I was a little benumbed whilst watching this technically advanced, but socio-politically regressive movie. Kamal Haasan has lied to all of us when he had stated that this movie is his tribute to Indian Muslims and will make them proud.
This movie had me even more worried than earlier!
The message propagated all through the course of this slick production is basically – “One Good Muslim, All the rest – Bad Muslims”.
The hero, Taufik is an Indian Muslim who saves the world, whilst the rest of the Muslims portrayed in the movie, are all committed to destruction and mayhem, all in the name of their religion.
This is the state of the world – Vishwaroopam.
Yet, let me categorically state that I do not support any cuts, or further censorship of the mobs, but will certainly strive to counter this movie and all like it – intellectually and on the ideological plane, where the true battle lies.
This movie also justifies the US wars and occupation of Afghanistan in ways that even Hollywood would have felt ashamed of portraying. All this for the NRI audience I would tend to venture. My first opposition to the movie stemmed from the fact that the posters prominently posited the infamous ‘stars and stripes’ in the background and I knew that trouble was brewing. Mind you, the Indian Tri-colour is far less prominent and even missing for the most . . . so much for NRI nationalism, or for that matter that of the RNI’s, the Resident Non-Indians, the chatterati where these communal stereotypes hold sway.
And coming back to the movie, I have never ever seen so many scenes of Namaz in any single film and there is certainly a sickeningly strong overdose of Islamic imagery and the overwhelming majority of it linked to negativity and violence. The movie is one big screenplay of  Namaz and Bombs, Namaz and Terror, Namaz and Violence. I wonder as to how Kamal Haasan, who is also the scriptwriter, thought that this would help the cause of Indian Muslims, knowing full well what the community has been through for the past two decades and more. The way the entire community has been ‘terrorised by the terror’ and this has led to their further demonization and isolation.
More so, the script is deeply flawed, lacks intelligence and an honest research. One would have tended to expect a little more from Bollywood after certain good movies dealing with this genre, such as ‘Dhoka’ (Mahesh Bhatt), ‘New York’ (Kabeer Khan), ‘Qurbaan’ (Saif Ali Khan), ‘My Name is Khan’ (Karan Johar & Shahrukh Khan), ‘Agent Vinod’ (Saif Ali Khan) and last but not the least ‘Tere Bin Laden’ (Abhishek Sharma), certainly the best political satire in a generation. It also had a far more genuine Bin Laden look-alike than the ones that appear in the CIA produced videos.
All of the above movies were good honest efforts and there is a common thread as well as a degree of intelligent sensitivity that has gone into researching these scripts and directing these movies, none of which faced any public opprobrium or ire, even though they were far more complex than this ignominious, outrageous ill-conceived prejudiced charade called Vishwaroopam.
Yet, I want no cuts here . . .
The two lines attributed to Rahul Bose, whom many of us consider to be our own, are the most dangerous and misleading of all the dialogues in the movie.
Rahul Bose, who plays Umar (alluding to Mullah Umar, the leader of the Taliban, I would presume), is facing an assault on his village. The Taliban have captured a few American soldiers and are on the move. The US army, attack the village where they have been led by a trace, with the help of Kamal Haasan, who plays Taufik, a RAW agent. Taufik has infiltrated the ranks of the Taliban to rise to be the ipso facto No. 2.
Wonder what the RAW itself has to comment here.
With the US helicopter gunships blazing away as they did in Vietnam and Iraq, as they do in Somalia, Yemen and Libya – and hope to in Syria – the Taliban are on the run.
Here Rahul Umar Bose makes a statement to assure his fellow Talibani’s – “Don’t worry, the Americans do not kill women and children”.
All I could think of in that Shakespearian moment was – “Et Tu Rahul!!”
To what extent can an artist such as Rahul Bose sell himself, his very moral intellect, is a question that he and many others need to seriously ponder upon.
This dialogue would be considered ridiculous and even blasphemous by the Americans themselves, who always refer to the deaths of civilians as ‘collateral damage’, but Kamal Haasan in his willful pandering has gone even beyond the worst in Hollywood.
Thus the movie further portrays the US soldier manning the gunship, feeling sorry for killing innocents, whilst the Afghans are all portrayed as dehumanized killing machines. I do not think our immediate neighbours are going to appreciate this movie very much. But who cares, our movies are a reflection of our skewed foreign policy as it does appear. And the Afghans are not exactly a market yet.
The second statement by Rahul Umar Bose is even more dangerous for Indian Muslims & for all the secular activists who have stood by the community as it was demonised, isolated and entrapped into the false-flag terror attacks that we have witnessed since the post-9/11 world. This was the phase of ‘controlled chaos’ and ‘unending perpetual state of wars’ – to use Neoconservative terms.
Here whilst talking to Kamal Taufik Haasan, Rahul Umar Bose smilinglyand nonchalantly mentions that “We were also involved in the terror attacks of Malegaon, Bombay and other Indian cities”. In the Tamil & Telegu versions, Coimbatore and Madurai are mentioned.
‘Good God!!’, I exclaimed to myself, even dropping my popcorn – this movie is basically stating that the Taliban and Al Qaeda are active in Indiaand thus certain sections of the Indian Muslim population are certainly enmeshed with the global terror network. This will prove to be catastrophic in the subconscious perceptions that tend to get ingrained deep into our reality.
This, Mr. Kamal Haasan, is going to be disastrous for Indian Muslims and we can all assure you that.
But where is the research may we ask? Have you not heard of ATS Chief Hemant Karkare, who even served in the RAW? Are you not aware that since 2007 the role of the Abhinav Bharat & Sanatan Sanstha in terror attacks across the country is being probed? Particularly in Malegaon, Nanded, Samjhauta Express, Mecca Masjid, Ajmer, Goa & another 10 more as per the statements of the Home Ministry. Actually there are more than 16 recorded cases, but we will leave that for later. All of which are further linked to the right-wing Manuwadi Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS)?
Are you really unaware of these facts? Are you planning to leave the country, or had you already left India and were living in New York and are thus so ill-informed whilst writing the script, which lacks even an iota of honesty & responsibility?
And this is thus a question that we as secular activists must ask ourselves. Many Hollywood movies with a geopolitical strategic agenda are produced in tandem with the Pentagon, so as to further the Imperial agenda of global hegemony and the advancement of the Military-Security-Industrial-Corporate-Media Complex.
The Zionist dominated Hollywood target and portray Palestinians and Arabs in particular and Muslims in general as terrorists and fanatics and thus these societies need to be invaded and civilized – and their resources taken over for good measure.
This movie by Kamal Haasan in my estimation also certainly falls in that category of disinformation and propaganda to serve the cause of the Empire and to justify the wars, occupation and the genocide of the Afghan nation, as well as the people of Pakistan. Thus not even a fleeting reference to the drone attacks and the killings of innocents, of women and children – thus and as to how it continues to create and foster more and more militants and terrorists.
Then comes the part where there is a meeting between the leadership of the Taliban led by Rahul Umar and Al Qaeda-Osama Bin Laden. Here again I would request all those who have been taken in by the recent supposed assassination of OBL at the staged operation at Abbotabad, to read the excellent & well researched book by David Ray Griffin – ‘Osama Bin Laden Dead or Alive?’ (http://www.globalresearch.ca/osama-bin-laden-dead-or-alive/15601). According to many honest experts, OBL has been dead since December 15, 2001.
It is also time, actually high time, for the Indian peace movement to address the issues of the 9/11 false-flag terror attack, which has been central, seminal and defining moment of the 21st century, changing the very trajectory of international politics and leading to an era of wars, occupation and genocide. (http://www.ae911truth.org/).
Recently more than 12,500 police stations across America received petitions by peace activists stating that the attack on WTC 1, 2 & 7 were an inside job and demanding that the investigation be reopened. This movement is being spearheaded by more than 1700 architects & engineers and they have the support of many prominent intellectuals, scholars, and human-rights activists, whistle-blowers from within the CIA-FBI, as well as vast sections of American society and the numbers are growing. (http://www.ae911truth.org/downloads/documents/AE911Truth_Police_Letter.pdf)
The reason as to why we will have to grapple with these issues is that, I personally know of Muslim youth who have been quizzed about their positions on 9/11, Bin Laden & Al Qaeda. The youth have been perplexed and horrified and left wondering as to what a job application in the engineering, IT and  telecom sectors have to do with their knowledge or lack off, on these issues. With Muslim children who have tried to step out of their ghettoes and seek admission in a multi-cultural milieu, being denied and told to go back where they came from. Of Muslims being denied housing in secular neighbourhoods. All these discriminative practices have also increased in the last decade – thanks to the dominant paradigm of terror.
Now, let us get back to the movie.
Soon after the carnage at Rahul Umar’s village, we are transported into America. Here Kamal Taufik Haasan is working incognito singing and dancing to songs written by Javed Akhtar (Lyricist), as any good Muslim should be. Then a terror network begins to unravel andhere we have Rahul Umar now planning to explode a Dirty-Bomb made of waste radioactive material, which the good Muslim does foil, but after saying his Namaz! Whilst in the room inside wherein lies the Dirty-Bomb, is a bad Muslim, an African-American of Nigerian descent, busy offering Namaz before he is to blow the city to kingdom come.
Herein lies another serious problem with this film and that is the tarnishing of African-American Muslims as part of the global terror network. In most Hollywood movies, they are sensitive enough to portray the African American as the FBI boss, under whom the White officers serve. But here the RAW agent is working with only Whites, presumably Anglo-Saxon agents, whilst the African-American Muslim, is in tandem with the Taliban. Another case of out-sourcing I guess.
Yet again, Kamal Haasan fails in his research. The terror attacks portrayed in the film have never occurred. Also the FBI has been entrapping Muslim youth from various ethnic backgrounds and this too is a documented fact. Since there are no serious terror threats to America, the FBI actually manufactures them, as there is no other way to justify Homeland Security and it’s vast gargantuan powers and budget. FBI agents, informers, or ex-convicts working in tandem with the FBI are sent into Muslim communities with an attempt to create terrorists. During the course of the year, a couple of youth, mainly with a criminal background do get entrapped due to intensive indoctrination about the crimes of the American Empire against their people. These youth are then further induced & provided training to carry out a terror attack. Targets are indentified, funds, bombs & ammunition provided and the day that they do carry out the attack, they are apprehended red-handed. The bombs turn out to be fake and so do the guns and that is how stupid this supposed terrorists are.
This information is now available in the mainstream corporate media and should have been studied by Kamal Taufik Haasan, before trying to give the FBI a positive image in India.
This movie thus is basically a propaganda tool for the FBI, as well as the US Empire. And now apart from Hollywood, they even have some of the best known names from Bollywood to do their bidding. I wonder as to how much of the financial backing of this movie came from sources such as these and this question must be asked in all seriousness.
The plot foiled, America saved, sorry, the world saved – Rahul Umar and his Taliban cohorts decide to flee to – India for God’s sake!! Thus we end with the inevitability of Vishwaroopam II-India!
Actually Kamal Taufik Haasan, might even consider shifting the next locale to Qatar, where the ‘Good Taliban’ now have a functioning office. Here they will all have ample security as the US has a vast network of naval and airforce bases. (http://news.xinhuanet.com/english/2003-03/20/content_789607.htm).
So Rahul Umar Bose, the FBI-CIA and Kamal Taufik Haasan can actually sort out all their problems there itself, without dragging India into the picture.
But therein lies the threat, the clear and present danger to all of us. You can imagine the next movie where Mullah Umar is in Mumbai, or Delhi, maybe in Chennai (threatening Jayalalithaa for the way she dealt with Kamal Haasan), or in Malegaon, or in Srinagar, or Hyderabad, or in the Samjhauta Express, or in Ajmer. Thus taking the blame for all the terror attacks, that now are alleged to be the handiwork of the right-wing Abhinav Bharat and Sanatan Sanstha, as per the National Investigation Agency (NIA) and certain Anti-Terror Squads (ATS).
And then, is Osama Bin Laden and his dreaded Al-Qaeda far behind in reaching India?
The fear that it will instill amongst the ordinary masses of India and the further fear and isolation towards which will be driven the Muslim community is apparent to many.
The terror of the politics of terror . . .
Also a little sincere and not-so-secret advice to film producers, directors, financiers and aspiring writers. In case you are sure that your film (or a book) is going to bomb at the box-office, be sure to include a few scenes that you may think may be offensive to the emotions of the Muslim community. Then arrange a screening prior to the release, even though your film has been cleared by the censor board – & rest assured that a few Muslims will fall prey to your trap and voila – you have your much needed controversy.
My sincere advice to the Muslim community is the following. Islam is too great a religion for one book or a movie to harm our faith. Let us overcome our insecurities and notice that the tide is turning in our favour. The protests against the film have harmed the image of the Muslim community, even more than Vishawaroopam was planned to. We need to learn to ignore certain barbs hurled at us and do not need to fall for the traps laid for us every time.
We have every right to protest and this is our constitutional and democratic right. Our strategy should have been to evoke support and call for a debate on the movie, whilst pointing out its flaws and distortions. Demanding the cuts after the censor board had cleared the movie, has harmed our image and further portrayed the community as extremist and undemocratic.
The problem with Vishwaroopam, is that it has projected only a miniscule part of the reality of the Afghan quagmire over a period of more than three decades. But one cannot deny that today the Taliban and their ilk do represent a form of a vitiated, extremist and a violent form of Islam. From the destruction of the Bamiyan Buddha’s, to the attacks on schools and clinics, to the enforced imposition of a regressive barbaric code on women, to the public flogging and stoning, to the sectarian hatred and killings, to the destruction of Sufi Mazar’s and the genocide of the Shia’s – all this is being waged in the name of Islam. This cannot be denied by any honest God-loving/fearing Muslim.
This form of extremism is indeed alien and against the very letter, grain & spirit of Islam. Let us all stand up in unison and condemn this debasement & defilement of Islam. This we really do not venture into often enough – do we honestly?
In the course of the last 2-3 years, the truth about the terror attacks is being revealed and this is due to the sustained struggle of Muslim organizations, in tandem with our secular allies, despite all the odds, with the entire media and dominant sections of the Government-intelligence-security apparatus ranged against us – but yet we have overcome all these odds. Now is the time to reach out to all the communities that make up this great and dynamic nation and expose the true facts of the terror networks that are now being revealed. (http://www.indianexpress.com/news/joining-the-dots/1068448/)
If India is not to go the way of Pakistan, with its assorted Lashkar-Frankensteins, then we have to put a stop to those religious extremist forces that threaten to destroy the unity and social fabric of our nation. Now after the statement by the Union Home Minister, the tide has clearly changed in our favour and thus let’s not undermine our struggle by isolating ourselves any further by taking to the streets in the manner that we have and I was personally both angry and ashamed at the public spectacle. There is a certain degree of double-standards, intolerance & hypocrisy within the Muslim community as well.
Also I would want to appeal here to all those who rightly advised the Muslim community on the values of freedom of expression, democracy and modernity. Kindly stand up, script and produce a movie based on the charge-sheet filed by Hemant Karkare, in a movie that can be titled ‘Bharatroopam’. I would love to see as to how many takers there would be from Bollywood, especially all the ones shouting ‘cultural terrorism’.
In terms of soft-targets, the Muslim community is far more of a soft-target, than many film makers & writers.
Yet, I will not ask for a cut, even though both my mind and my heart have suffered a few deep searing cuts.
This is because I have immense faith in the great legacy of this country. I have great faith in the teachings of Krativeer Jotiba Phule, Mahatma Gandhi, Maulana Azad, Dr. Babasaheb Ambedkar and Shaheed Bhagat Singh. I have great faith in the people of India, in our secular democracy.

இந்த பதிவு தெகல்கா இணையத்தில் கீழ்க்கண்ட இணைப்பில் வெளியிடப்பட்டு பின்னர் நீக்கப்பட்டுள்ளது. பலரும் படிக்க வேண்டும் என்ற காரணத்தினால்  எனது வலைப்பூவில் பதிவிடுகிறேன்..
http://tehelka.com/vishwaroopam-reinforcing-global-communal-stereotypes-namaz-bombs-justification-for-the-us-empire/